Home Blog 6 jaar geleden zag ik de foto die ik

6 jaar geleden zag ik de foto die ik

Na het posten van de Sneak preview kreeg ik hele leuke reacties over onze (Manissimo Rhenen, Van Heessalon en Machiel Bekker Bloem en interieur) samenwerking tijdens de Bad Boudoir sessie. Maar ik kreeg ook een paar vragen: Waarom maken jullie dit eigenlijk? Gekke vraag dacht ik nog, lijkt me duidelijk toch, maar hoe meer ik erover ging denken des te duidelijker werd het mij dat, als je geen fotograaf, visagist, hairstylist of bloemkunstenaar bent, het misschien helemaal niet duidelijk is.

Dus even uitleggen dan maar dacht ik:

Zoals al wel eens eerder gezegd in mijn blogs: Ik wil meer. Altijd beter dan de vorige keer. Mezelf tot het beste werk dwingen dat ik kan en vooral wil maken. Mijn hoofd staat nooit stil en ik zoek altijd naar nieuwe dingen die ik kan maken. Ik kan mijn agenda doordeweeks goed vullen met mijn werk, maar mijn motto is wel altijd dat ik mezelf moet blijven ontwikkelen. Liefst op een zo hoog mogelijk niveau. Dus zoek ik telkens naar het volgende doel. Ooit… toen ik nog niet zoals nu bezig was als fotograaf, zag ik een foto van een collega uit het vak waar ik 1 dag mocht assisteren. Toen zei ik tegen mezelf: als ik toch ooit in staat ben om zoiets moois te maken…. Dus dat was mijn doel. Ooit zoiets moois maken als ik bij hem zag.

6 jaar later… Ondertussen heb ik in het vak een aantal mensen om me heen waar ik tijdens mijn werk als bruids- en portret fotograaf heel graag mee werk. Ondernemers waar ik een hele goed klik mee heb. En ondernemers die zelf ook veeleisend naar zichzelf zijn. Mensen die hoog willen scoren op de kwaliteitsladder. Een jaar geleden deden we een hele coole pre-wedding shoot. Die sessie was voor ons echt een geslaagde sessie. Dit jaar wilde ik weer zoiets doen, maar dan iets heel anders. Ik dacht aan die ene foto, van zes jaar geleden. Ik had het gevoel dat ik er nu wel klaar voor was. Is dat dan niet gek, zo een model of klant zonder kleding? Dat vind ik grappig dat mensen mij dat vragen, want dat is eigenlijk het laatste waar ik in mijn hoofd mee bezig ben. Dat naakt “zie” ik helemaal niet. En er is werkelijk geen moment dat ik me daar ongemakkelijk bij voel, want het enige dat in mijn hoofd zit, is het eindresultaat dat ik op de foto wil hebben. En waarom dan in deze vorm een sessie, met deze ondernemers? Nou heel simpel……omdat het kan. Omdat ik dit soort fotografie wil maken. Omdat we het samen te gek vinden om te doen, omdat we elkaar op een hoger plan brengen. Omdat we ontzettend veel lol samen hebben. Omdat we elkaar heel goed aanvoelen. En als laatste, en zeker niet onbelangrijkste, omdat we graag willen laten zien wat wij dagelijks doen. En hoe gaaf is dat, als alles dan in 1 foto samen komt!

De voorbereiding duurde weken. Ik maak een plan, iedereen mag inhaken en ideeën aanleveren en dan op de dag zelf moet het helemaal samen vallen. En dat is dan ook echt mega spannend. Zondag ochtend word ik wakker, kijk mijn man aan en zeg: wat nou als het me morgen niet lukt? Iedereen is er druk mee, en stel ik krijg het niet voor elkaar? Gelukkig ben ik al ruim 12 jaar samen met Edwin. Hij kent me, en kijkt me dan eens diep in de ogen en zegt: “Sas…. daar ga je weer. Weet je nog? Elke keer…. de dag voor de sessie? Slaat de stress toe? Ben je opeens de meest onervaren fotograaf die op deze aarde, o nee in dit universum rondloopt? Schei uit joh, komt goed, doe je ding, wees jezelf, luister naar je hart, neem een kop koffie en gaan!” En eigenlijk heeft ie ook nog altijd gelijk. Van mijn mentor (die wereldsterren voor zijn camera heeft gehad) hoorde ik dat die stress nooit over gaat. Dat vind ik nou jammer…. maar het schijnt nodig te zijn om te presteren. En ergens geeft het ook een kick. Zeker als je dan ’s ochtends allemaal aan de koffietafel zit, elkaar eens aankijkt en samen het gevoel hebt: We gaan weer iets te geks maken vandaag! Wat een TOPgevoel is dat.