Home Blog Als vrouwen eens leren van zichzelf te houden ….

Als vrouwen eens leren van zichzelf te houden ….

Dit jaar ben ik 40 geworden. Ik kreeg wat vragen of ik dat ook eng vond. “Nee joh, voor mijn gevoel begint het leven nu pas!” Dat gevoel had ik heel sterk, en ik geloof dat ik gelijk krijg. Het leven heeft besloten mij in 1 jaar heel veel wijze lessen te leren. Pijnlijk, mooi, doodeng, verhelderend… alle emotie komt voorbij in 2018 en in 2019 gaat dit blijkbaar lekker door. Ik ben onwijs dankbaar voor alle lessen en wijsheden die op mijn pad komen want het heeft me een gevoel van thuiskomen gegeven.

Ik heb in 2018 meer studio portretten gedaan dan in de jaren daarvoor. Eén op één met een man of vrouw die op de foto gaat. Vaak voor zakelijke doeleinden, heel af en toe omdat ze gewoon zichzelf eens een cadeautje willen geven. Wat ik geleerd heb tijdens die sessies is dat mannen en vrouwen heel anders over zichzelf denken. Niet zo verwonderlijk maar het was best confronterend. Tot op het punt dat ik dacht, ik doe gewoon geen sessies meer met vrouwen! Het is werkelijk ongekend maar ik schat dat 80% van de vrouwen die bij mij binnen komen één van onderstaande openingszinnen om kennis met mij te maken gebruiken:
<ul>
<li>pff ik heb er gewoon slecht van geslapen vannacht</li>
<li>heb je ook photoshop</li>
<li>oh wat vind ik dit erg, om op de foto te gaan</li>
<li>kun je mij misschien iets voordeliger op de foto zetten dan ik eruit zie</li>
<li>ik heb slecht geslapen dus die wallen zijn daarvan</li>
<li>enz enz enz</li>
</ul>
Ik zeg dan altijd beetje gekscherend, joh ik ben de tandarts niet, maar ik geloof onderhand echt dat vrouwen een portret maken erger vinden dan naar de tandarts gaan (mijn conditionering is dat iedereen de tandarts eng vindt). Ik werd hier wel boos en gefrustreerd van want ik weet bij voorbaat al dat ik zelfs met het mooiste licht, de foto niet naar wens kan maken voor de vrouw die voor mij staat.

Een van de wijze lessen die ik afgelopen jaar leerde was dat je je grootste vijand als vriend moet omarmen omdat het je laat voelen waar je eigen pijn zit. Schijnbaar heb ik niet genoeg compassie voor deze vrouwen om te begrijpen wat zij doormaken. En misschien ben (was) ik stiekem wel precies zo een vrouw als de vrouw die voor de camera staat. Het van jezelf houden is voor de meeste vrouwen een moeilijke opgave. Sterker nog, voor mezelf vond ik het nogal arrogant om te kunnen zeggen dat ik van mezelf hou en ik had al helemaal niet kunnen bedenken dat ik dit ooit zou gaan doen. Gelukkig weet ik nu beter.

Vanochtend was het tijd voor twee zakelijke portretten. Tijdens het kennismakingsgesprek probeer ik altijd een beetje te achterhalen wie ik voor me heb. Een man, net een nieuwe baan nadat hij een half jaar met burn out thuis heeft gezeten. En een vrouw die deze fotosessie al anderhalf jaar probeert uit te stellen, want ze wil echt niet. Bijzonder, we zijn met zijn 3-en en 66% van deze formatie geeft aan dat zij psychisch de nodige uitdagingen hebben gehad of hebben. Om dan maar het ijs nog meer te breken leg ik uit dat ik het gevoel van depressie ken. “Toevallig” (ik geloof niet in toeval) hoor ik een half uur eerder op de radio een nieuwsbericht over het toenemend aantal burn-out gevallen. Ik praat nog wat verder met de man over zijn burn out en vraag hem; is het nu achteraf ook niet het beste wat je had kunnen overkomen? Kun je daar nu zo op terug kijken? En hij beaamde dit. Tijdens onze fotosessie zie ik ook een aardig zelfbewuste man die best wel makkelijk op de foto gaat. Hij draagt een gebreide trui, zonder al te veel poespas en die staat hem en de foto bijzonder goed. 15 minuten en klaar. Dit is snel voor een portret sessie want meestal neem ik minimaal 30 minuten de tijd. Ik ga de dame ophalen en ik hoor zucht en steun, en ja ze geeft aan dit echt verschrikkelijk te vinden. Ik probeer haar gerust te stellen en laat haar eerst op een comfie kruk zitten. Even een test foto en ik kijk naar de foto op mijn scherm. Wow, wat een prachtige huidskleur heeft deze vrouw, daarbij is haar haar wat blond en dat geeft een heel mooi contrast met haar iets donkerder huidtint. Uit enthousiasme roep ik dat ook. Maar ik zie dat ze echt veel moeite heeft met het maken van foto’s en ook zeker met mijn compliment. Als ik haar bij me roep om te komen kijken schrikt ze echt enorm. OMG!! zegt ze, wat is dit verschrikkelijk. Ik had al een voorgevoel dat dit haar reactie zou zijn. Ze vertelde me dat ze veel was aangekomen en dat ze niet naar zichzelf wilde kijken. Ik begreep dat <em>wat</em> ik ook zou doen, ik die pijn niet weg kon halen. Dus ik ging met haar in gesprek: Weet je, jij denkt nog aan die slankere vorm van jou en je vindt het pijnlijk om naar jezelf te kijken, maar toen jij vanochtend binnenkwam zag ik een lieve, prachtig verzorgde, mooie vrouw binnenkomen. En dat is heel iemand anders dan jij nu van jezelf in je hoofd maakt. Ik vond het verschrikkelijk om te zien dat deze vrouw met zoveel verdriet naar zichzelf keek, en ik vroeg haar, wat is er gebeurd? Waarom ben je zo aangekomen? Weet ik niet, gewoon daarom. Nu ben ik geen psycholoog, geen coach, niks van dat alles, maar ik kon het niet laten om te zeggen dat het tijd werd dat ze weer van zichzelf moest gaan houden. Je moet voor je hart gaan zorgen… Omdat ik toch graag een foto wilde proberen te maken waar ze zichzelf enigszins in kon herkennen zijn we even doorgegaan. Om toch een soort van twinkel in haar ogen te krijgen vroeg ik haar over haar dochter… hoe heet ze? Lotte zei ze, en acuut kwam daar de twinkel. Bijzonder is dat he, dat als je aan je kinderen denkt, een van de hoogste vormen van liefde die er is, dan ga je automatisch twinkelen… Dus dan draait alles toch om liefde.

Toen we de sessie afsloten heb ik haar een dikke knuffel gegeven, hopelijk voelde ze een beetje van mijn liefde voor haar. En ik drukte haar op het hart, ga op zoek naar jouw eigen liefde voor jezelf. Er zijn 1000 manieren om dat de doen, maar weet dat je pas van jezelf kunt houden als je ook alle niet zo mooie dingen met liefde kunt omarmen. Je bent mooi zoals je voor me staat. Het leven leert je dingen door minder mooie dingen mee te laten maken maar daar groei je zo enorm van als mens. En daar word je nog mooier van. De ware liefde zit van binnen en kan door niks van buiten worden vervangen, zeker niet door westerse schoonheidsidealen. En zo gauw je ziet dat jij alle wijsheid en liefde al in je hebt, maar dat je wel moet gaan luisteren naar wat je lichaam je probeert te vertellen, dan zul je liefde voor jezelf gaan vinden. Niet uit arrogantie maar gewoon omdat je mooi bent zoals je bent.

Ik schrijf deze blog nu over het hebben van overgewicht, maar geloof mij, ik heb er veel meer voorbij horen komen het afgelopen jaar: te lange tanden, hamsterwangetjes, te grote wallen, te kleine ogen, te blije lach enz enz enz. En telkens weer ben ik bezorgd over de staat van ons denken, met name het zelfbeeld van vrouwen. Uit ervaring weet ik hoe dat voelt, maar uit ervaring weet ik ook dat je er wat aan kunt doen. Door te lezen, op zoek te gaan naar een coach, eens in gesprek gaan met een osteopaat (ik ken een hele goeie 😉 ) workshops te doen, en vooral van je telefoon af te gaan en je niet te laten beïnvloeden door de uiterlijke schijn van online leven, kun je in afzienbare tijd heel veel van jezelf gaan houden. En heel misschien kan ik op kleine schaal in mijn “kleine” studio mensen bereiken en laten inzien dat niet de modellen de mooie mensen voor mijn camera zijn, maar de mensen die zichzelf durven laten zien, de mooiste mensen zijn. Gewoon omdat zij twinkelen en daarmee andere mensen weer inspireren om van zichzelf te gaan houden.