Home Blog Cadeautjes van het leven

Govert de Roos

Cadeautjes van het leven

 

“Kun jij contact opnemen met Peter, hij wil graag een foto van me en die wordt dan bij een artikel geplaatst dat over mij geschreven wordt. Ik heb net tegen hem gezegd dat hij jou moet bellen omdat we gisteren toevallig samen die fotosessie hebben gedaan.”

Ik heb nog geen idee wat hij bedoelt maar goed, ik neem contact op, bespreek mijn foto en stuur hem door. Het komt 15 augustus in de speciale bijlage zegt Peter.

 

Op 13 augustus belt Govert: Sas…… ik heb net mijn post geopend en de bijlage voor 15 augustus zat erin. Ik schrok me rot! Mijn hart stopt even, oh shit, hij vindt hem toch niet mooi… Dat zijn toch echt woorden die ik liever niet uit zijn mond hoor. “Ik stuur je een foto via whatsapp”. Ik begin een beetje te stamelen en vraag: istienie goed dan? Is het niet mooi?…………..Jawel het is hartstikke goed maar zo groooot….! Jeeeezzz Govert, ik krijg zowat een hartverzakking. Ik dacht dat je het niet mooi vond…..Ik krijg een appje met de foto van wat hij in de brievenbus heeft gekregen. Als ik de foto zie schrik ik zelf toch ook wel. Oeps, dat is echt een grote foto (A3 tabloid formaat). En ik heb hem gemaakt. Bijzonder moment om het zo voor me te zien want het had niet veel gescheeld of de foto was er niet geweest.

 

Ik had mijn fotosessie met Govert gepland, uitgevoerd en ervan genoten, zo’n fotosessie die je gewoon niet over kan doen omdat het zo in het moment was. Bij de laatste 5 foto’s haperde mijn camera. Komt nooit voor, ik heb het 1x eerder gehad, en nu tijdens een van mijn belangrijkste sessies gebeurde het weer. Ik baalde maar had nog even helderheid van geest en deed snel een ander kaartje in mijn camera, en daar maakte ik de laatste 5 foto’s mee. Eenmaal thuis, had ik een naar gevoel in mijn onderbuik… Ik wilde mijn foto’s importeren op mijn computer maar ik kon niet bij mijn foto’s. ERROR blablabla… Ik zakte door de grond. Lang verhaal kort; Na verschillende telefoongesprekken met data recovery bedrijven die mij echt uitlegden hoe stom ik was om mijn kaart niet standaard te formatteren op mijn Mac na elke fotosessie, een bezoek aan mijn vriend fotograaf die alles op kan lossen maar dit net even niet, ruzie met mijn man maken omdat hij zijn best deed om het via programma’s op te lossen maar de foto’s in 300kb (dus veel te klein) gedownload werden, en na tranen van frustratie en bijna mijn camera met alle kaartjes en computer in de Rijn te hebben gegooid, heb ik mijn hoofd naar achteren gegooid, naar boven gekeken en gezegd: lief universum, ik weet dat jij alles kan. Show me what you got! Na een half uur ben ik naar mijn computer gelopen, heb ik mijn foto’s gedownload en ben ik de foto’s gaan bewerken. Daar waren ze dan, iets kleiner dan het originele formaat, maar groot genoeg voor wat ik nodig had.  Alle lesjes die in dit stukje fotografie verpakt zaten waren weer cadeautjes (altijd makkelijk achteraf te zeggen maar als je er middenin zit denk je, leuk verhaal kappen nou met die bullshit).  Van het opzetten van mijn apparatuur in Govert’s studio, van het sprongetje in mijn hart tijdens het fotograferen toen ik me  realiseerde dat een 28 jaar oude wens uitkwam naar het verliezen van mijn foto’s, tot het loslaten en vertrouwen hebben dat het op de een of andere manier wel weer goed komt al moest ik het over doen, tot het belletje dat deze foto zo groot in de krant stond….Impressive dear Universe! Thank you!

 

En dat is denk ik wel het mooiste aan deze foto, van deze man in een mooi dagblad. Deze foto wacht namelijk al 28 jaar op mij. Want toen ik 14 jaar oud was en op mijn bed lag, en de hitkrant voor me had, hoopte ik dat ik ooit zo zou mogen leren fotograferen op de manier zoals Govert dat doet, misschien wel van Govert zelf. Al kijkend naar dit stukje krant, realiserend wat er in 28 jaar aan fantastische lessen langs komen, sta ik versteld van hoe je je eigen leven maakt, met geluk en ongeluk. De belangrijkste les voor mij in de afgelopen jaren: ongeluk is niet het tegenovergestelde van geluk maar een onderdeel van geluk.

 

Lieve Govert, ik kan het niet benoemen, het hoe of wat maar bijzonder is het. Dank je wel het is altijd een feestje met je.