Home Blog Puur Geluk

Puur Geluk

Mijn bruidsseizoen is ten einde. Afgelopen vrijdag was mijn laatste bruiloft van 2018.  Nu komt de rest van het werk nog, albums maken, reportages afmaken, nieuwe intakes voor 2019…. alles behalve rust. Ik kan geen opdrachten meer aannemen voor 2018. Er is gewoon teveel werk.  Toch komt er maandag een smsje: Saskia wij zijn ouders geworden en we zouden het leuk vinden als je foto’s kan komen maken. Heel toevallig had ik net een opdracht die uitgevallen was op de woensdag ochtend, met een beetje passen meten wilde ik deze toch wel heel graag doen. Hoewel ik niet zoveel tijd heb voor andere dingen dan bruiloft tegenwoordig vond ik dit ook wel een hele leuk afwisseling. Een “newborn day in a life” is zo mooi om te maken dat ik het er tussen wilde proppen. Wil je er niet bij zetten dat het een bruloft was eerst?

 

Als je een huis van een nieuw gezin binnen stapt is er bijna altijd een soort van serene rust. Zeker bij eerste kindjes. Mama maakt de deur open en ik sta een beetje versteld van hoe fit mijn jonge moeder erbij staat. En ze straalt. Wat is dat toch mooi om te zien. Ik ben altijd benieuwd hoe het met moeder gaat want ik kan mijn eigen twee bevallingen nog goed herbeleven en hoe stoer je ook bent, een bevalling maakt indruk… op zijn zachtst gezegd. Alles gaat goed zegt ze! Ga maar vast naar boven want ze wordt net verschoond. Boven staat papa druk de luier te wisselen en ook hier straalt de rust er vanaf. Omdat ik journalistiek fotografeer begin ik ook maar gewoon te fotograferen wat er gebeurd. Luier verschonen, knuffelen met mama, flesje krijgen, even slapen…. alles leg ik vast zoals ik het zie en beleef.

Een eerste fotosessie is best een ding. Je hebt negen maanden je kindje gedragen, veilig bij je, en dan als ze geboren is, wordt er veel meer met een babytje gedaan dan dat je eigenlijk zou willen.

Ik maak altijd kennis met de kleine. Ik vraag of ik even mag knuffelen en leg dan aan mijn mini modelletje uit wat ik kom doen. Dat ik foto’s ga maken en dat ze aan moet geven als het haar niet goed gaat. Zo wennen babytjes aan mijn stem en geur en hoop ik ze mee te geven dat ze veilig bij me zijn. Voor mij is het echt een keuze om geen “Anne Geddes-achtige” foto’s te maken, omdat ik het juist mooi vind om het verhaal van thuis te vertellen. Daarbij komt dat ik gesleep en gevouw met babytjes niet echt lekker idee vind voor een lief kleine pasgeboren mensje. De puurheid van een 10 dagen oude baby is al zo mooi, daar hoeft van mij geen opsmuk bij. Je kunt aan een babytje goed zien dat het onwennig is als ze dingen voor het eerst meemaken, en het is voor mij dan ook altijd een moment zoeken wanneer ik merk dat de pap op is. Meestal is dit na 1,5 uur.

De fotosessie loopt een beetje ten einde, Charlie is moe en een beetje verdrietig. Papa heeft Charlie op de arm en besluit om om de bank te gaan zitten met zijn meisje in slaaphouding op zijn arm. En dan geeft Charlie zich over. Ze is weer op een vertrouwde plek en ze doet haar oogjes dicht. Ik heb mijn camera net weggelegd maar bedenk dat dit wel eens de mooiste foto’s van de sessie kunnen worden. Dus snel de camera weer erbij gepakt. Charlie doet nog even haar oogjes open en kijkt papa recht in de ogen aan. Ik kan haar bijna horen zeggen: dank wel papa voor je rust en tijd. En dan valt ze echt in slaap. Ik vraag of mama er even bij wil gaan zitten want ik zie een foto voor me… En dan hoef ik even helemaal niks meer te zeggen. Alles gaat vanzelf. De liefde, trots en dankbaarheid tussen deze drie mensen spat van dit moment af. Dit zijn zulke intense momenten…… Voor mij een moment dat mijn hart zich met oprecht geluk vult. Voor mij, drie mensen die volgens mij niet gelukkiger kunnen zijn dat op dit moment.  Dat moment…. daar draait alles om in de wereld toch? Dit moment gevuld met liefde heet Puur Geluk.